Duck & Drake

หมายเหตุถึงทุกท่านก่อนจะเลื่อน Scroll ลงไปอ่าน รบกวนเวลาอ่านซักนิดนะครับ...

1. ข้อความต่อไปนี้อาจมีการ Spoil เรื่อง Code Geass R2 ตอน 25 ดังนั้น หากไม่ต้องการเสียอรรถรส ก็อย่า Scroll ลงไปนะครับ

2. เนื้อความต่อไปนี้เกิดจากความบ้าของเจ้าของบล็อคที่มีต่อตอนสุดท้ายของเรื่องนี้เพียงอย่างเดียว เพราะงั้น หากเข้ามาจะเอาเนื้อเรื่องละก็ก็อาจผิดหวังได้ครับ

3. เจ้าของบล็อคนี้ "ไม่ประสงค์จะต้อนรับหรือเหลือบแลคอมเมนต์ที่เกี่ยวข้องกับการด่าหรือพูดจาไม่ดีใส่ตัวละครอย่างเด็ดขาด" เพราะเจอมาตามบล็อคต่างๆ จนเอียน + เครียดแทบบ้าแล้ว ดังนั้น จึงไม่ต้องการให้ผู้ใดมาเพิ่มพูนความเครียดในบล็อคด้วยการรับฟังคอมเมนต์ด่าหรือพูดไม่ดีกับตัวละครด้วยมูลเหตุที่ไม่สมควรจะด่า (ประเภทเค้าไม่ได้ทำอะไรผิดร้ายแรงซักหน่อยยังขุดมาด่าสาดเสียเทเสียอีก เห็นแล้วปวดกบาลว่าคนเราเกลียดกันด้วยเหตุผลงี่เง่าแบบนี้ก็ได้ด้วย) บนโลกไซเบอร์นี้ยังมีบล็อคอีกมากมายที่ท่านจะเข้าไปด่าตัวละครที่หมั่นไส้หรือไม่ชอบขี้หน้าได้โดยอิสระไม่มีใครมาโวย (แถมยังมีลูกคู่รับให้อีก) หากต้องการผรุสวาท กรุณาไปที่บล็อคเหล่านั้นจะตรงประเด็นกว่าครับ

4. เจ้าของบล็อคไม่ได้เกลียดตัวละครตัวไหนเป็นพิเศษ (ยกเว้นพวกตัวละครที่นิสัยเลวสุดๆ ใครก็หยุดไม่อยู่ เช่น ไอ้คุณหัวหน้าหน่วยทหารที่โดนลูลู่สั่งให้เป่าหัวตัวเองในภาค 1 ตอน 1 หรือไอ้ท่านข้าหลวงคาราเรสในภาค 2 เป็นต้น) เพราะตามความเห็นของผม ตัวละครเหล่านี้ล้วนแต่เป็น "มนุษย์" ด้วยกันทั้งนั้น มีด้านดีด้านชั่วอยู่ในตัวเหมือนๆ กัน มีรักโลภโกรธหลงเหมือนๆ กัน มีสิทธิ์ทำผิดพลาดเท่าๆ กัน และมีโอกาสหลงทางไขว้เขวไปเพราะคำคนและสภาพแวดล้อมได้เท่าๆ กัน ไม่ได้เป็นพระเจ้าผู้มองเห็นทุกอย่างเป็นมิติที่ 4 แบบคนดู ดังนั้น ผมจึงไม่เกลียดตัวละครตัวไหนเป็นพิเศษครับ (ถ้าแค่ฮาๆ ทำนองแซวเล่นก็ไม่เป็นไร แต่ถ้าถึงขั้นพูดจาไม่ดีหรือด่าว่า อันนี้ไม่ไหวครับ)

5. หากท่านจะคิดว่าเจ้าของบล็อคกระทำการปิดกั้นสิทธิ์หรือความชอบธรรมในการออกความเห็นก็ไม่เป็นไร เพราะเจ้าของบล็อคก็ยอมรับเช่นกัน ว่าตัวเองไม่ได้ใจกว้างพอที่จะรับฟังความเห็นในทำนองไม่ดีเกี่ยวกับตัวละครหลายๆ ตัว (โดยเฉพาะบางตัวที่เจ้าของบล็อครักเหมือนน้องชายและน้องสาว)

6. ขออภัยด้วยครับ หากหมายเหตุในข้อข้างบนจะทำให้บางท่านรู้สึกขุ่นเคืองใจ แต่มันเป็นความอัดอั้นที่ผมระเบิดมาก็หลายครั้ง แต่ก็ไม่เคยหมดซักที (โดยมากมักจะโดนย้อนกลับมาซะก่อนว่า "ก็นี่มันแค่ตัวละคร จะเอาอะไรนักหนา" ไม่ก็ "สิทธิ์ในการออกความเห็นเป็นของผม / ชั้นนี่" ) ดังนั้น ขอโอกาสใช้การพูดดักคอคราวนี้ ระบายออกมาให้หมดเถอะนะครับ

------------------------------------------------------------------------

หลังจากได้ดูกีอัสตอนสุดท้ายจบแล้ว ขอบอกว่า...

ลูลูช... เอารางวัลตุ๊กตาทองไปเลยเหอะว่ะ... แสดงละครได้ดีเหลือเกิน หลอกจนคนทั้งโลกเกลียด แม้แต่น้องสาวตัวเองยังเข้าใจผิดขนาดนั้น ก่อนจะจบชีวิตตัวเองลงอย่างเท่ เพื่อสร้างความสงบสุขเป็นปึกแผ่นให้กับโลกทั้งใบ...

หลายคนที่ดูอาจจะนึกไม่พอใจ นึกเสียใจ หรืออาจถึงขั้นโกรธแค้นที่ผู้กำกับและทีมงานเขียนบทให้ลูลูชต้องจบชีวิตลง สูญเสียทุกอย่าง และถูกประณามหยามเหยียดจากผู้คนในฐานะจอมปีศาจผู้หวังจะครอบครองโลก แต่กลับปล่อยให้สึซาคุที่ทุกๆ คนแสนจะชิงชังให้มีชีวิตอยู่ในฐานะสิ่งที่ลูลูชเคยเป็น แต่สำหรับผมแล้ว นี่แหละคือตอนจบที่ควรจะเป็นของเรื่องนี้ และของลูลูช หลังจากได้เห็นในสิ่งที่ลูลูชทำมาตลอดเรื่อง

ไม่ใช่ว่าผมจะไม่ชอบลูลูชนะครับ ชอบ และชอบมากซะด้วย แต่ก็อย่างที่บอกแหละครับ "ทุกอย่างต้องเป็นไปอย่างที่มันควรจะเป็น" เพราะช่วงตอนหลังๆ ที่ผ่านมา ลูลูชได้แสดงออกถึงความเป็นทรราชออกมาให้เห็นอย่างชัดเจนและชัดแจ้ง แม้จะเป็นการสร้างภาพเพื่อหวังผลทางแผนการ Zero Requiem ก็ตาม แต่สิ่งเลวร้ายที่เกิดขึ้นเพราะลูลูชนั้นก็เป็นของจริง

ไม่อาจมองเป็นอย่างอื่นไปได้... หากไม่ได้มองจากสายตาของพระผู้เป็นเจ้าหรือสายตาของคนดูอนิเม

ด้วยเหตุนี้ การที่ลูลูชจำเป็นต้อง "ถูกโค่น" และ "สิ้นชีพอย่างทรราช" นั้น คือตอนจบที่ควรจะเป็นแล้ว สำหรับคนที่เอาหัวโขนทรราชมาสวมหัวตัวเองอย่างลูลูช

ทิ้งไว้เพียงความยินดีของเหล่าผู้ถูกกดขี่ ความเศร้าสร้อยของผู้รับรู้ความจริง และความประทับใจแก่ผู้ชมที่ได้ทราบความจริงทุกอย่างของลูลูชมาตั้งแต่ต้นเรื่องยันจบเรื่อง

หากจะบอกว่าอะไรที่น่าเศร้า ก็คงเป็นการที่ลูลูชไม่มีโอกาสได้อยู่เป็นผู้รักษาสิ่งที่ตัวเองสร้างมากับมือด้วยมือของตัวเองนั่นแหละครับ แต่ก็นั่นแหละ ลูลูชเองก็คงพอใจแล้วที่จะเป็นแค่ผู้สร้าง เป็นแค่ผู้ปูทางในเงามืด เพราะรู้ดีว่าด้วยบาปและความชั่วร้ายทั้งหมดที่ตนแสดงออกไปในโลกเบื้องหน้านั้นคือสิ่งที่ทำให้ตนไม่อาจเลือกเส้นทางสาย "ผู้รักษา" ได้

ทำได้เพียงแค่ "ฝากฝัง" สิ่งที่ตนสร้างไว้กับคนที่ไว้ใจได้อย่างสึซาคุ นานาลี และบรรดาผู้รู้ความจริงเพียงหยิบมือเพียงเท่านั้น

สุดท้ายนี้ ไม่ว่านายจะตายไปจริงๆ หรือว่าจะมีชีวิตอยู่ในฐานะอื่นที่ไม่ใช่ทั้ง "ลูลูช แลมเพอรูจ" และ "จักรพรรดิทรราช ลูลูช วี บริตตาเนีย" ก็ขออวยพรจากใจให้นายได้พักผ่อนอย่างสงบเสียที

พักผ่อนเถิด ลูลูช แลมเพอรูจ รองประธานแห่งโรงเรียนแอชฟอร์ดผู้รักเพื่อนพ้องและน้องสาวยิ่งกว่าผู้ใด ต้นกำเนิดแห่งฉายาซีโร่ ผู้สร้างภาคีอัศวินดำให้ยิ่งใหญ่จากกองกำลังต่อต้านจำนวนเพียงหยิบมือ

พักผ่อนเถิด ลูลูช วี บริตตาเนีย จักรพรรดิทรราชผู้กดขี่ข่มเหง เข่นฆ่าผู้คนมากมายเพื่อให้ผู้คนได้รับรู้ถึงความน่ากลัวยามเมื่อทรราชได้ขึ้นเป็นเจ้าชีวิต

พักผ่อนเถิด กับความผิดบาปและกรรมชั่วที่หนักหนาเกินกว่าจะไถ่ถอนได้ แต่ก็ยังเหลือค่าความดีไม่น้อยสำหรับเหล่าผู้รู้ความจริงเบื้องหลังทั้งหลาย

ว่าจอมมารชั่วช้าในสายตาคนทั้งโลกผู้นี้แหละ คือผู้ปูทางสู่ความสงบสุขของโลกทั้งใบอย่างแท้จริง!!!

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

ปล.
- ฉากที่ลูลูชโดนนานาลีเรียกเป็นฆาตกร (และตัวนานาลีก็บอกว่าตัวเองก็เป็นฆาตกรเหมือนกัน)
- ฉากที่ลูลูชตัดสินใจใช้กีอัสกับน้องทั้งๆ ที่ไม่อยาก เพราะรู้ว่าน้องตัดสินใจจะทำในสิ่งเดียวกับที่ตัวเองทำ (ด้วยการให้ป้อมดาโมเคลสกลายเป็นสัญลักษณ์แห่งเกลียดชัง)
- ฉากที่ลูลูชขอบคุณนานาลีและบอกรักนานาลีขณะที่ยังอยู่ภายใต้การควบคุมของกีอัส (เมื่อกีอัสคลาย ความทรงจำก็หายไปด้วย)
- ฉากที่ลูลูชถือกุญแจดาโมเคลสเดินจากไปอย่างเจ็บปวดยามถูกนานาลีตะโกนไล่หลังว่า "ปีศาจ"
- ฉากแฟลชแบ็คถึงแผนการที่แท้จริงของ Zero Requiem ก่อนลูลูชจะโดนซีโร่สึซาคุเสียบ
- ฉากที่นานาลีได้รู้ความจริงเรื่องของลูลูช บอกรักครั้งสุดท้าย...และกรีดร้องอย่างเจ็บปวดกับความจริงที่รู้เมื่อสายเกินไป
- ฉากส้มน้อยในไร่ส้ม (!!!???)

ทั้งหมดนี้ละครับ คือสุดยอดของฉากประจำตอนสุดท้ายนี้

ขอบคุณคุณทานิงูจิ และทีมงานผู้สร้างกีอัสทุกคนมากครับ ที่สร้างสรรค์อนิเมดีๆ อย่างนี้ขึ้นมา

ดีใจจริงๆ ครับ ที่มีโอกาสได้รู้จักกับอนิเมเรื่องนี้